Soms kom je op een plek terecht waar je stil van word. Niet omdat het groots of spectaculair is, maar juist omdat iets eenvoudigs je ineens raakt.
Dat heb ik tijdens mijn korte tripje naar Portugal.
Samen met mijn oude lerares Duits van de middelbare school ben ik daar even weg uit de dagelijkse drukte. Alleen dat al voelde bijzonder. Sommige mensen blijven, zelfs jaren later, verbonden aan een stukje van je ontwikkeling.
Vanochtend liep ik in mijn eentje een rondje door de tuin. Ik hou ervan om bloemen en planten te fotograferen. Gewoon op mijn eigen manier. Zonder haast en vooral ook zonder plan. Ik fotografeer intuïtief. Ik kijk anders. Zie details waar anderen voorbijlopen. En juist dat levert vaak de meest fantastische beelden op.
Ineens stond daar een kleine varen meet een prachtige kern.
Geen grote opvallende plant. Niet het perfecte plaatje. Maar het stond daar gewoon mooi te zijn in zijn eigen kracht. Er zat zoveel schoonheid in de opbouw. De rust en perfectie van binnenuit die het uitstraalde maakte dat ik er even bij stil ging staan
Het raakte me omdat het me deed denken aan talentontwikkeling. Aan mensen die vaak denken dat hun kracht alleen zichtbaar is als het groots, luid of indrukwekkend genoeg is. Terwijl echte schoonheid meestal veel dichter bij de kern begint. Echte schoonheid zit tenslotte vanbinnen.
Je talent zit namelijk zelden in het aanpassen aan hoe het hoort. Het zit juist in jouw eigen manier. In wat vanzelf gaat. In hoe jij kijkt, voelt, denkt, creëert of hoe je door het leven beweegt
Net zoals ik daar door die tuin liep.
Niet volgens een handleiding. Niet bezig met wat “de bedoeling” was. Maar door mijn eigen manier te volgen ontstond iets moois.
En dat geldt voor zoveel mensen.
We zijn vaak druk bezig om te voldoen aan en mee te bewegen met. En vooral met verstandig te zijn. Maar ergens onderweg raken we verwijderd van onze eigen kern. Van dat deel waar juist onze energie zit, onze creativiteit, levendigheid en last but not least ons talent.
En soms ineens voel je het: er wil meer naar buiten komen dan je nu laat zien.
Misschien herken je dat gevoel. Dat er iets in jou zit wat meer ruimte verdient. Meer zichtbaarheid. Meer vertrouwen. Niet omdat je iemand anders moet worden, maar omdat je dichter wilt leven bij wie je werkelijk bent.
Want alles wat zichtbaar groeit aan de buitenkant, begint vanbinnen.
Misschien is dat ook wel de vraag die deze foto oproept:
Durf jij jouw eigen manier serieus te nemen?
Durf jij zichtbaar te maken wat er vanbinnen al aanwezig is?
Soms heb je iemand nodig die met je meekijkt. Iemand die talent ziet nog voordat jij het volledig onder woorden kunt brengen.
En precies daar begint voor mij coaching. Niet met veranderen wie je bent, maar met teruggaan naar jouw kern. Zo kun je dat wat daar al zit eindelijk de ruimte geven om zichtbaar te worden
Reactie plaatsen
Reacties